ସ୍ତ୍ରୀ ଆଉ ସାବିତ୍ରୀ…!!!

1899953_537555473020324_5270602765638625433_nଗତକାଲି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତିନି ଗୁଟୁରୁଗୁଁ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମୁଠାଏ ସୋରିଷ ଦେଇ ନିଷ୍କାସରେ ତାଙ୍କ ସହ କିଛି ବାଲୁବାଲୁ ହେଉଥିଲି କି ପଛରୁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ,
“କାଲି କଣ ଜରୁରୀ କାମ ଅଛି କି ତମର କେଉଁଠି ?”
ମୁଁ କହିଲି,
“କୌଣସି କାମ ତୁମଠୁଁ ଜରୁରୀ କି ! କିହୋ କହୁନ କଣ ଚାହୁଁଛ !”
ସେ କହିଲେ,
“କାଲି ସାବିତ୍ରୀ ଅମାବାସ୍ୟାଟା, ସକାଳୁ ମନ୍ଦିର ଯାଇଥାନ୍ତେ। ଆଉ ଖରାବେଳେ ମନ୍ଦିରରୁ କିଛି ପ୍ରସାଦ ସେବନ କଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। କଣ କହୁଛ!”

ମୁଁ ଏଇ କର୍ମଜୀବି ସାବିତ୍ରୀକୁ ଦେଖୁଥିଲି। ପ୍ରଥମ ଦିନର ଭେଟ ଭଳି ସେଇ ନିରୀହ, ସରଳ, ସୁନ୍ଦର, ସତୀସାଧ୍ୱୀଟିଏ। ପାଠରେ, ଗୁଣରେ, କଥାରେ, କହିବାକୁ ଗଲେ ସବୁଥିରେ ଭଗବାନ ତାକୁ ଗୁଣବତ୍ତା ଦେଇ ମୋ ପାଇଁ ପଠେଇ ଦେଇଛନ୍ତି। ମାଛି କୁ ମ କହିବନି କି ପ୍ରଭୂକୁ ନା କହିବନି। ୟାକୁ କଣ ବା କହିବି। ମୁରୁକି ହସି କହିଲି,

“ହେ ଦେବୀ, ଯଦି ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା ତେବେ ଏଇମିତି ସତୀସାଧ୍ୱୀଟିଏ ହୋଇ ରହିଥାଅ ସଦା, ହେଲେ ସାବିତ୍ରୀ ନୁହଁ । ସାବିତ୍ରୀ ଏକନିଷ୍ଠା ତଥା ଶକ୍ତିର ଏକ ପରାକାଷ୍ଠା। ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ବିଜୟ ମୃତ୍ୟୁର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଯେପରି ନିଆରା ଥିଲା; ନିଜର ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନାରେ ସେ ଥିଲେ ଅତି ମହନୀୟ। ଆଉ ଏ ତାଙ୍କର ଏଇ ଗୌରବକୁ ଏଇଭଳି ରହିବାକୁ ଦିଅ। ସଭିଏଁ ସାବିତ୍ରୀ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମର ସ୍ୱକୀୟ ପରିଚୟ ତିଆରି କର; ଅନ୍ୟର ଆବରଣକୁ ଘୋଡ଼ାଇବାର ଧୃଷ୍ଠତା ନକରିବା ଭଲ। ତମେ ମୋ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର, ସରଳ,ସତୀସାଧ୍ୱୀଟିଏ ହୋଇ ଥିଲ, ଅଛ ଆଉ ରହିଥିବ; ଏହା ମୁଁ ଜାଣେ। ଏଣୁ ତମର ଏଇ ମହତ ଗୁଣ ଏଇମିତି ରଡ଼ନିଆଁ ପରି ଦାଉଦାଉ ହୋଇ ଜଳୁଥାଉ। ମୋର ଯାହା କଳୁଷ ଏଇଥିରେ ଜଳିଯାଉ।“

ଆଉଟିକିଏ କଥାଟାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ କହିଲି,
“ବୁଝିଲ, ସେଇଦିନ ସେଇ ହଳଦୀମଖା ତାଳପତ୍ରରେ ଛକ ଆଉ ଗାର ସହ ଅନେକ କିଛି ଲେଖା ହୋଇଥିବା ସେଇ ଜାତକ ଧରି; ଗୋଟେପଟ ଫଟା କାଚର ବୁଢୀଆଣି ଜାଲର ଚିତ୍ରହୋଇଥିବା ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ ପଇତାସୂତାରେ କାନକୁ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଚଷମାରେ ଦେଖି ମହାପାତ୍ରେ ମୋତେ ଥରେ ଆଉ ଥରେ ମୋ ମାକୁ ଦେଖି କହିଥିଲେ,

“ବୁଝିଲୁ ଭାସି (ମୋ ମାଙ୍କ ନାମ ବାସନ୍ତୀ), ତୋ ପୁଅଟା ମଣିଟାଏ ଲୋ, ରତ୍ନଟାଏ। ଆହା କେଡ଼େ ଭାଗ୍ୟବତୀ ତୁଟା ଲୋ। ୮୫ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିବ ଇଏ। ଅନେକ ନାଁ କରିବ। ଧରମ କରମରେ ଧ୍ୟାନ ରହିବ। ଅନ୍ୟାଇ କୁ ଯିବନି କୁ ନ୍ୟାଇରେ ଛାଡ଼ିବନି। ଜନମନରେ ରହିବ, ସେବା କରିବ। ତୋ ଦୁଃଖ ପଳେଇବ ଲୋ। ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗମନ କରିବ। “
ଏଇମିତି କେତେ କଥା। ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲି ୮/୯ ବର୍ଷର ବାଳୁତ ପିଲା। ଏଇ କଥା ଶୁଣି କିଛି ମନେ ରହୁ ନରହୁ, ଏଇକଥା ମନରେ ବସିଗଲା ଯେ ମୁଁ ୮୫ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ବଞ୍ଚିବି ବୋଲି। ସେଦିନ ମୋ ହାତରେ ଗୋଟିଏ କୋଣାର୍କ ଚକ ଥିବା କାଗଜ ଟଙ୍କାଟିଏ ମୋ ମା ସେଇ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲା। ଆଉ ମୁଁ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣିପାତ ହୋଇ ଅଗଣାଟାରେ ଲମ୍ବେଇ ପଡ଼ିଥିଲି ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଗୋଡ଼ତଳେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ମଲାନଖ ଆଉ ଗୋଡ଼ରେ ଲାଗିଥିବା ଧୂଳିମଳି ସବୁ ଦେଖୁଥିଲି ଆଉ ସେ ମୋତେ ଆଦିଭାଷାରେ କିଛି ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଚାଲିଥିଲେ।“

“ ଏଣୁ ତୁମେ କାଚ ଲଗାଅ କି ନ ଲଗାଅ, ସିନ୍ଦୂର ନାଅ କି ନୁହଁ, ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରତ ପାଳ କି ନପାଳ, ମୋ ଆଇଷ ୮୫। ତା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଆରାମରେ ରୁହ ଆଉ ତାପରେ ମୁଁ ଆରାମରେ ରହିବି। ହଁ, ସେତେବେଳେ ୮୫ ବର୍ଷରେ ଯମସହ ଲଢ଼ାଇ କରିବନି ମୋ ପାଇଁ। ମୋତେ ଶାନ୍ତିରେ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛ ଏଣୁ ଶାନ୍ତିରେ ମରିବାକୁ ଦେବ। ହେଲା, ବୁଝିଲ କି ନାହିଁ! ଯମ ତୁମ କଥା ରଖିବକୁ ନାହିଁ ମୁଁ ଜାଣିନି ହେଲେ ଚିକିତ୍ସାଳୟ ଆଉ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ହୁଣ୍ଡିରେ ତୁମକୁ ଏତେ ଟଙ୍କା ଢାଳିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ମୁଁ ନଥିବି। ଏଣୁ ସକାଳୁ ଘରେ ପୂଜା କରି , କିଛି ଖାଇ କାମକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ନଡ଼ିଆ ଭାତ ଆଉ ତୁମ ମନପସନ୍ଦ ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ମସାଲା ତରକାରୀ କରିଦେବି, ମିଶି ଖାଇବା। ଆଉ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଫେରିଲେ ମନ୍ଦିର ଅଥବା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଯାଇ ଆସିବା। ଆଲୋ ମୋ ସତୀ, ଯଦି ସକଳ ତୀର୍ଥ ମୋ ଚରଣେ , କୁଆଡ଼େ ଯିବୁ କି କାରଣେ।“

ସେ ମନେମନେ କେତେକଣ ଦେବାଦେବୀଙ୍କୁ କିଛି ଫୁସ୍‌ଫାସ୍‌ ହୋଇ କହିଗଲେ। ସେ କହିଲେ ହେଉ,
“ଯେମିତି ତମର ଖୁସି, ହେଲେ କାଲି ଘରେ କିଛି ଆମିଷ, ପିଆଜ , ସୋରିଷ ଅବା ରସୁଣ ନହେଲେ ଭଲ। ଏତିକି କଥା ରଖିବ।“

ଏହା କହି ସେ ଆର କୋଠରୀକୁ ଯାଇ ଝିଅକୁ ଦୂରଭାଷରେ ଡାକି କହିଲେ ଏଇ ଇତିହାସ। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ କଣ ସବୁ ବିଚାର ବିମର୍ଷ ହେଲା। ମୁଁ ବୁଝି ପାରିଲିନି, ଶୁଣିଲିନି ମଧ୍ୟ। ପରେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀର ଓକିଲ ଝିଅ (ପେଷାରେ ସେ ଜଣେ ଚିକିତ୍ସକ) ମୋତେ ସ୍କାଇପ୍‌ରେ ଡାକି କହିଲା; ଏହାକୁ କହିଲା ତ କହିବିନି, କହିବି ଯେ ବୁଝାଇଲା। ଏଇ ଅବୁଝା ପଣରେ’ତ ୪୪ ହେଲାଣି ଆଉ ଏଇ ୪୪ମିନିଟ୍‌ରେ ବା କ’ଣ ବୁଝିବି ! ଏପଟେ ଫେସ୍‌ବୁକ୍‌ରେ ଲାଇକ୍‌ ଆଉ କମେଣ୍ଟ୍‌ ବୋତାମ ଟିପୁଟିପୁ ସବୁ ହଁ…ହାଁ…ହଁ କରିଗଲି। ଶେଷ ଧାଡ଼ିରେ ଆମର ବୁଝାଶୁଝା ହେଲା ଯେ, ଘରେ ମିଠା ଖେଚୁଡ଼ି, ଡାଲମା ହେବ। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତା’ର ମା ଫେରିଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର ଧରି ଯିବି କୌଣସି ଉଦ୍ୟାନ ନୁହଁ। ଅନ୍ତତଃ ଏଇଭଳି ଦିନ ଗୁଡ଼ାକରେ। ଏଇକଥା ହିଁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଥିଲି ଏହା ପୂର୍ବରୁ।

ଏଇଠି ଥାଉ ମୋ ଘର ସଂସାର କଥା। ଏବେ କହିବି ଦିପଦ ,ମୋ କଥା।

ସୁଧି ପାଠକେ,
ମୁଁ ଏହା ଜାଣେ, ବୁଝେ ଆଉ କହେ ଯେ, ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀ ହେଉ ବା ବୁଦ୍ଧ ଜୟନ୍ତୀ ହେଉ; ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଜୟନ୍ତୀ ହେଉ ବା ମଦର ଟେରେସାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ତିଥି ହେଉ; କେବଳ ନେପଥ୍ୟ କୋଳାହଲ ନକରି ସେଇ ଯୁଗସ୍ରଷ୍ଟା ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଗୁଣରେ ଗୁଣୀ ହୋଇ କିଛି ଶିଖି ଶିଖେଇଲେ ମାନ ରହେ। ଏଇ ସବୁ ପୂଜାପାର୍ବଣର ମହତ୍ତ୍ୱର ସ୍ମରଣର ନଥି ଇଏ। ଖାଲି ନଡ଼ିଆ କଦଳୀ ଦିଟା ଓଁ ସ୍ୱାହା…କରିଦେଲେ ପର୍ବ ପାଳନ ହୁଏନି।

ଏଣୁ ଗତକାଲି ଏକ ମନ୍ତବ୍ୟରେ କହିଥିଲି ଯେ,
“ସମସ୍ତ ସୀମନ୍ତିନୀ ସାବିତ୍ରୀ ଆଉ ସବୁ ସ୍ୱାମୀ ସତ୍ୟବାନ; ଯେତେବେଳ ଯାଏଁ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜର ଚେତନାର ପରିଧି ଭିତରେ ରହନ୍ତି; ପରିଧି ବାହାରକୁ ଗଲେ ସବୁ ଜଟିଳ, ସବୁ ସଙ୍କୁଳ ଆଉ ସଭିଏଁ ବ୍ୟାକୁଳ”

-ପ୍ରଭୂ

[ କହିଲେ…କହୁଛି…କହିଲା…ବୋଲି ସଙ୍କଳନର “ମୋ କଥା”ରୁ ସଂଗୃହୀତ ]

Share in top social networks!
Powered By Indic IME